تبليغاتX
جن
پوریا فلاح : نویسنده و منتقد ادبی

         

 

        

      گل سرخ

 

 

      روی سفره ؛ روی قالی ؛ روی پرده هم

 

     وپرده ها بازند .

 

    وگلی که سرخ است

      روی پرده

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه هشتم اردیبهشت 1387ساعت 22:57  توسط پوريا فلاح | 
 

 

                   هی ..

                            مزخرف  !

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهارم بهمن 1386ساعت 17:1  توسط پوريا فلاح | 

 

 

پک آخر

                                                                                                                                 poriiafallah@yahoo.com

 پوریا فلاح

   

و اینک تو مرده ایی .

   تو با هر پکی که به من می زدی  قسمتی از وجودم را می بلعیدی و باقی را دود می کردی  و ان وقت لذتش را فوت می کردی بالا .  تو غافل بودی که داشتی مرا ذره ذره به ورطه نابودی  می کشاندی .

سپس پک آخر را زدی  و من ناگذیر لذت نهایی را به توچشاندم .

  اعتراف می کنم که به سرفه ات انداختم.. اما هیچ گاه نمی پذیرم مغزت را من از کار انداخته م . هرگز.

  پس بپذیرکه در فنا کردن؛ عمیق ترین پک را تو به من زدی .

واینک منصفانه است من ذره ای بیش از تو بمانم  روی این سنگ فرش سرد خیابان.

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم دی 1386ساعت 13:3  توسط پوريا فلاح | 

 

 

 

        داستان روايتي است :

 

     علت مند، زمان مند و مكان مند!!                                         

    

 

    مکان داستان من سردخانه.

   زمان، صبح ساعت 10:30 دقیقه.

   و علت روایت این داستان ، مرگ دختری است که من به گمانم می شناسمش.

   الان ساعت 12 ظهر است و درست ، یک ساعت و نیم است که به صورت این دختر نگاه می کنم. شاید اگر نیم رخش له نشده بود، زودتر به هویت او پی می بردم. هر چند پرونده اش دستم است و مشخصات کامل.

از پنج سال پیش که ندیده مش شاید خیلی تغییر نکرده  اما با این وضع نمی توانم زیبایی صورتش را همان گونه که بود ببینم . شاید اگر به جای سمت راست ، سمت چپ صورتش له شده بود ، بهتر بود. چرا؟ شايد بخاطر جای آبله سمت راست صورتش :

-         پوریا تو فکر می کنی؛ خیلی این آبله صورتم را زشت کرده ؟

شانه هایم را بالا انداختم.

-          پس کرده  پس كرده ...

به چشمهای میشی رنگ درشتش نگاه کردم .

-    من گفتم کرده ؟!

-         نگفتی ... اما !  

-         اما چی ...؟

-         از بی تفاوتیت ...

-         از بی تفاوتیم چی ؟

-         هیچی بگذریم.

-         نگذریم . می بینی که بی تفاوت نیستم.

-         باشه ؛ بی تفاوت نیستی . باشه!

-         اما تو گفتی هستم.

-         پوریا از تئاتر دیروز خوشت آمد؟

-         مده آ  - بدم نیامد. شخصیت زن خوب بود. می دانی چشمهاش شبیه تو بود. فقط ...

-         فقط چی ؟ آها  آها ... آبله روی صورتش نداشت.

بعد انگشت گذاشت روي گونه  اش.

-         من این را گفتم؟

-         نه ... فقط ... !

-         فقط چی ؟

-         پوریا  تو فکر می کنی با فریادهایی که دیروز می زد الان صداش نگرفته ؟

-         صداش ؟

-         ولش کن!

-         پوریا ؟

-         ها  !

-         اگه کار گیر آوردی حقوق اولت را ...

-         حقوق اولم را چی ؟

-         ولش کن...

-         چرا حرفت را کامل نمی زنی .

-         مهم نیست.

-         چی مهم نیست ؟

-          این که حرفم را کامل نمی زنم.

-         زویا  !

-         ها  !

-         پاچه شلوارت بدجوری ساییده شده.

-         آره ساییده شده ؛ کمی بلنده ، زیر پام گیر می کند.

-         تو با آن مشکل داری ؟

-         من این را گفتم؟

-         نه ! ولی خوب ، ولي خوب ...  اصلاً ولش کن .

-         زویا !

-         ها!

-         باهاش  چی کار می کنی؟

-         با چی؟

-         با آن .

-         با این ؟

-         آره !

-         نمی دانم.

-         سقطه ش می کنیم.

-         آره سقطه ش مي  کنیم! آره سقطه اش مي كنيم ... اما این من هستم که باید سقطه ش کنم ، نه تو.

-          اما ما قرار بود همیشه با هم باشیم.

-         اما ما نمی توانیم همیشه با هم باشیم.

-         چرا ؟

-         چون بعضی وقتها نمی شه.

-          زویا چرا نفست را با آه بیرون می دهی ؟

-         ِکی ؟

-          همیشه .

-         نه همیشه . هميشه نه ...

-         خوب نه همیشه ، بعضی وقتها.

-         شاید بعضی وقتها.

-         خوب چرا همان بعضی وقتها ؟  مثل همین آلان!

-         پوریا ...

-          زویا ...

-         پوريا ...

-          زویا من فردا برای کار می روم تهران .

 دیدی باز آه کشیدی !

 

آقای پوریا فلاح ، این همه مرده روی دستمان مانده. شما نشسته اید بالای سر این.

 -     چشم آلان ...

کشو را فشار می دهم و در سردخانه را می بندم و چفت را می زنم.

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم خرداد 1386ساعت 7:40  توسط پوريا فلاح | 

 

 

رخت من کنار رختها می نشیند

 بلند می شود

        چرخ می زند

                     می رقصد/

                                  بی می

رخت ها کنار خیابان راه می روند ..

                              با خطوط درهم و برهم

                                                         توی هم ..

رختها متشکل از

 چترها !

 کلاهها!

 پالتوها!

 وها وها وها

ومن

 رخت من

            کلاه من

                     پالتوی من

                                 ومن ومن...

و آدمها ومن توی این رختها

 وبعد

روان لابه لای هم

             ومن هم ومن هم

                               وما هم

وماهم که هم کیش

                     و هم نفس

                            وهم راه هم 

                                         وهم وهم..

وما باز هم مست/

بی می

و چقدر رقص این رختها تکراریند /

             همه جای هم..

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم مهر 1385ساعت 23:32  توسط پوريا فلاح | 
 

 

             امروز  صبح پس از سالها عبادت ؛ روي دماغم يك شاخ بزرگ سبز شد!

             آخ كه امروز پس از تولدم  چقدر مي خواستم مثل يك يابو بدوم .

              البته اشتباه نشه

                  من

                  يك گرگدنم

                نه يك يابو !!!

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سوم مهر 1385ساعت 22:15  توسط پوريا فلاح | 

     

 

   آدمهاي شجاع

 

 

       كر گدن هاي شجاعي مي شوند.

  

 

                                             افسوس !

 

 


+ نوشته شده در  جمعه سی و یکم شهریور 1385ساعت 22:29  توسط پوريا فلاح |